วันนี้เป็นวันชี้ชะตาของข้าน้อยซึ่งถูกนัดส่งงานไว้

(บอกอาจารย์ไว้ว่าจะส่งภายในสัปดาห์นี้น่ะ)

แต่...ข้าน้อยไม่มีเงินที่จะรวบรวมชีสไปเข้าเล่ม

แถมเคราะห์ซ้ำกรรมซัด(พูดซะ)พวกชีสบทจำนวนจริงหายไปไหนก็ไม่รู้หาไม่เจอ

แต่...เวลาจะไม่มีแล้วต้องรีบรวมเล่มไม่งั้นเดี๋ยวไม่ได้ส่งแน่เลย

อย่าน้อยไม่ครบก็ยังดีกว่าดองไว้ไม่ยอมส่งสินะ

ข้าจึงได้โทรหาเพื่อนซี้คนนึงซึ่งมีชื่อว่า"แน็ก"

เพื่อที่จะให้มันเอาไปชีสไปเย็บเล่ม

เพราะ เมื่อวานคุยกันแล้วมันบอกว่า

"ให้ไปหาชีสบทจำนวนจริงมาดิ เพื่อจะเจอบ้างแล้วเดี่ยวเอามากูจะเย็บให้"

แต่...เมื่อโทรหามัน

มันก็บอกว่ามันอยู่ร้านเกม เพราะ ฉะนั้นจะต้องเอาไปให้มันที่ร้านเกม

ข้าน้อยก็ได้ปั่นจักรยานHaloคู่ใจออกไปในทันใดพร้อมกับชีสและเอาไปให้มัน

มันก็เออ ออ ขอไปที แล้วก็เล่นเกมWarCraftต่อไป

แต่ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะ ข้าเป็นฝ่ายไปรบกวนมันนิ

เมื่อถึงเวลา...เรียนตอนนั้นประมาณ5.00โมงเย็น

เจ้าแน็กเพื่อนซี้ได้โยนชีสที่เย็บเล็มพร้อมแถมปกมาให้เรียบร้อย

แต่ยังไม่ได้ตกแต่งอะไรเลย แต่ก็ขอบใจมากๆเลย

เวลาประมาณ2ทุ่มครึ่งปกของข้าน้อยยังไม่ได้ตกแต่งอะไรทั้งสิ้น

มันยังโล่งขาวสะอาดอยู่เลย แต่เจ้าแน็กมันก็นั่งอยู่กับข้า

ทำไปได้สักพักผลออกมา ห่วยมากๆครับท่านลบแล้วโยนให้มันทำให้(สรุปของใครว่ะเนี่ย)

ในระหว่างที่มันกำลังตกแต่งให้ อากู๋ ของเจ้าแน็ก ก็ได้โทรมา เมื่อเหลือบมองนาฟิกาก็...

โอ้ จา3ทุ่มแล้ว แต่เจ้าแน็คเพื่อนซี้ได้อยู่ทำให้ข้าน้อยจนเสร็จ

ประโยคบางประโยคฟังแล้วซึ้งจับใจ เพราะถ้าเป็นบางคนถ้าโดนเร่งให้กลับบ้านก็จากลับ แล้วให้ทำต่อเอง

แต่เจ้านี่อยู่ทำให้ข้าจนเสร็จ ทำให้รู้สึกซึ้งในน้ำใจ และได้บอกกับตัวเองว่ามันนี่ล่ะอีก1สหายร่วมชีวิตที่ข้าจะต้องจดจำไปจนตาย

ตอนขากลับฝนตก...ทำไงล่ะมันก็บ่นของมันว่ามันปวดขี้จะกลับไปขี้ที่บ้าน

ข้าก็ได้ยอมให้มันขี่จักรยานของข้า...ข้าบอกกับมันว่า

"เดี๋ยวมึงขี่ไปเดี๋ยวข้าวิ่งตามไปเอง..."

"เฮ้ยไม่เอา มึงมาซ้อนท้ายเด่ะว่ะ"

นี่ล่ะเพื่อนไม่ถึงเพื่อนเว้ยเปียกฝนไปด้วยกันซะเลย

สรุป วันนี้ รู้สึกไม่เสียดายเวลาเลย เพราะ ว่าสิ่งที่ได้มาคือสหายร่วมชีวิตอีก1คน(5/11/48)